Wyzwanie RW 2/19: Summer Breeze Halfmarathon

Zeszły tydzień był trochę mniej intensywny. Miałem w planach start w półmaratonie Summer Breeze w Londynie - kameralnej imprezie w parku Wimbledon. Strasznie mi się ona spodobała i żałowałem tylko że nie pojechaliśmy z córkami - to była rodzinna impreza z piknikiem na łąkach w tym parku, zabawami dla dzieci, kocami na trawie i wszystkimi takimi "szykanami" :)

Na miejsce przyjechaliśmy samochodem z biegowym kolegą Zbyszkiem i oczywiście z żoną. Jak to w Londynie - spotkaliśmy całkiem sporo Polaków którzy biegli razem z nami (pozdrawiam!). Ja zrobiłem trzy kilometry rozgrzewki i poszliśmy na start. Nie miałem za bardzo śmiałości przepychać się start (a powinienem patrząc na wyniki) i po starcie chwilkę musiałem się przedzierać. Start był z dużej łąki po której trzeba było przebiec ładne kilkaset metrów zanim dopadliśmy do lasu. Pogoda była iście angielska - najpierw drobniutki deszcz, ale przed biegiem wyszło słońce i zrobiło się gorąco. Dobrze że nawet więcej niż połowa biegu była w lesie, inaczej byłoby za gorąco. No ale wracając - wbiegliśmy w las i zaczęły się schody. Główny problem polegał na tym że biegłem szybko. Na tyle szybko że już na pierwszym kilometrze byłem tak na oko w pierwszej piętnastce zawodników :) co gorsza to był ogólnie dostępny park gdzie chodzili spacerowicze z psami a trasa naszego półmaratonu była wyznaczona żółtymi znakami. Różnymi - a to wbita w ziemię kwadratowa żółta tabliczka (wielkości 10 centymetrów), a to pachołek z opartą żółtą tabliczką z czarną strzałką pokazującą kierunek trasy. Na większości zakrętów stała obsługa biegu o pokazywała kierunek, no ale właśnie - na większości a nie na wszystkich zakrętach. Ja powoli przesuwałem się do przodu w klasyfikacji, w pewnym momencie biegłem uparcie ok. 10 metrów za (tak na oko) chyba Włochem. Zbiegamy z kolejnej górki, on się zatrzymuje, cofa do mnie i coś mówi - jasne jest że nie wie gdzie biec :) ja tylko rozłożyłem ręce i krzyczę do niego "I have no idea!". Rozejrzałem się i zobaczyłem żółty znak w kształcie stopy ze strzałką (znak był też wielkości stopy, przypięty do drzewa). 

W sumie na tym biegu zgubiłem się 3, może 4 razy, ale nie miało to wpływu na wynik - to były takie zgubienia się na dwa czy trzy kroki tylko. Na drugiej pętli było dużo łatwiej :) za to na drugiej pętli się wywaliłem na podbiegu. Acha, podbiegi - były dwie spore górki pod większą na drugiej pętli ledwo podbiegłem bez przechodzenia do marszu. Mam wrażenie że mogłem podejść krótki odcinek i nie byłoby wolniej niż to co odstawiałem próbując wbiegać. 

Półmaraton był na dwóch kółkach po 10km przy czym na pierwszym była dodatkowa pętelka która miała mieć te brakujące 1100m. Mój zegarek wariował (innych też) więc nie wiem jaki to był dystans, mi zmierzył 20,38km. Po pierwszym kółku zobaczyłem za startem moją żonkę która mnie dopingowała (a miała biegać :) no ale pobiegała, tylko przerwą zrobiła żeby mi pokrzyczeć). Jak widać na zdjęciach poniżej czułem się świetnie i byłem wtedy na 10-tej lokacie!

Na drugim kółku za połową dopadło mnie dwóch ścigaczy. Wtedy tego nie wiedziałem ale po wynikach widać że wybiegli w drugiej fali i  mieli czas netto aż 2 minuty lepszy od mojego. W brutto różnica nie wyszła duża bo próbowałem walczyć - wyprzedziłem ich na zbiegu i na 2km przed metą byłem nadal 10-ty :) no ale mieli dużo więcej sił i ostatecznie wbiegłem na metę jako 12-ty zawodnik! Ukończyło natomiast aż 450 osób więc byłem w pierwszych 3%!

W sumie to była super impreza - po lesie, trochę po łące, podłoże - ścieżka leśna, trochę nawet błota się trafiło. Podbiegi całkiem spore - dwie sztuki razy dwie pętle to razem cztery. Bardzo fajna oprawa i obsługa, koszulka techniczna, napoje, banan no i całkiem ładny medal. Myślę sobie że może i za rok się uda tam polecieć.

No to jeszcze zrzut z endo, trochę zdjęć i na koniec podsumowanie w tabelce zeszłego tygodnia.

Niestety szczerze trzeba przyznać że za mocno (znowu!) zacząłem

Zaraz po starcie

Przepychamy się do przodu

Jeszcze dycha i meta!

Po pierwszym kółku - biegnę "na gazelę"

Reprezentacja z Polski z medalami

Grawerowanie za metą

Medal tak wyglądał z przodu

A z tyłu sobie taki napis walnąłem

Niedzielne rozbieganie - jak angielska wieś to musi być pub

Angielskie domki czyli cottages

Rozbieganie następnego dnia - widoki z angielskiej wsi

Tabelkowe zestawienie drugiego tygodnia:

Trening	Plan	Realizacja
Poniedziałek	wolne	wolne
Wtorek	WB1 2km + spr 5' + WB2 6km 4:10/km + 2km trucht	rower do i z pracy 36,5km bieg wieczorem wg planu trudno było bo rower za szybko
Środa	WB1 10km + spr 10' + R 5x100m/100m	zgodnie z planem
Czwartek	wolne	wolne
Piątek	WB1 3km + spr 5' + R 5x100m/100m	zgodnie z planem
Sobota	półmaraton	3km rozgrzewki półmaraton: 1:32:24
Niedziela	wolne albo WB1 8km	spokojne 8km

Dyscyplina	Dystans	Czas
Bieganie	60,46km	5:15:27
Rower	36,37km	1:27:45

Jak widać po liczbach ten tydzień był luźniejszy od poprzedniego - to przez to zluzowanie przed startem. Było naprawdę fajnie, mam nadzieję że ten start dużo mi dał treningowo mimo mniejszej objętości w tym tygodniu.

Wyzwanie RW 1/19

Czas najwyższy się pochwalić co się zrobi na jesieni. W tym roku po raz pierwszy spróbuję moich sił w maratonie po przygotowaniu się nie samemu, ale przez profesjonalnego trenera! Jak widać po reklamie powyżej (ten gość to nie ja, przecież ja nie biegam na tle bloków ;) ) zapisałem się do akcji czasopisma Runner's World o nazwie "Wyzwanie Runner's World". Kto jeszcze nie wie to szybka instrukcja obsługi: gazeta wybiera 50 szczęśliwców (z tego co wiem decyduje po prostu kolejność zgłoszeń) którzy przez około 4 miesiące są prowadzeni przez trenerów lekkiej atletyki i przygotowywani do startu w poznańskim maratonie. Świetna sprawa dla mnie - zawsze uważałem że trenowanie samego siebie to duża część całej tej zabawy w bieganie. Teraz jednak chcę spróbować jak to jest po drugiej stronie barykady - widzę po innych że to daje duże efekty, może i mi się spodoba?

Zapisany więc już jestem a nawet więcej - już tydzień temu dostałem pierwszą rozpiskę treningów! W sumie to tylko 19 tygodni do startu, teraz po pierwszym tygodniu biegania zostało ich już tylko 18. Mam zamiar regularnie co tydzień wrzucać podsumowania moich zmagań z bieganiem - bardzo ciekawe czy moje plany się zrealizują przez tą zmianę podejścia do treningu... No właśnie - plany, nie ukrywam nigdy że jakieś plany mam i nawet chwalę się dokładnymi czasami które planuję. Potem łatwiej samego siebie ocenić - czy plany były "od czapy" czy realizacja zawiodła gdzieś. Więc teraz też się pochwalę: skoro w Gdańsku wyszło mi 3:15 a historia postępów jest taka:

Paryż       04.2012: 3:59:03 (miało być 3:45) po przeziębieniu
Warszawa    09.2012: 3:39:18 (miało być 3:30)
Wiedeń      04.2013: 3:38:11 (miało być 3:20) upał
Berlin      09.2013: 3:29:48 (miało być 3:20)
Rzym        03.2014: 3:25:01 (miało być 3:20)
Frankfurt   10.2014: 3:19:55 (miało być 3:15)
Los Angeles 03.2015: 3:28:40 (miało być 3:10) ale było 33 stopnie więc pobiegłem spokojniej od 25-go km i poprawiłem za dwa miesiące:
Gdańsk      05.2015: 3:14:51 (miało być 3:10)

to widać że trenując się sam poprawiam się przez ostatnie dwa lata po 5 minut na sezon. Każde kolejne 5 minut to oczywiście większy wysiłek, ale mimo to myślę że plan minimum na jesień to powinno być 3:10. No a plan maksimum - wiadomo 2:59:59!

To nie ma co lać wody, trzeba się brać za bieganie. Pierwszy tydzień wyglądał u mnie tak:
 

Trening	Plan	Realizacja
Poniedziałek	wolne	rower 22,3km rano
Wtorek	WB1-6km + spr 5' + R6x100m/100m + trucht 2km	21,7km rower rano, wieczorem bieganie rytmy średnio po 20,2"
Środa	WB1-6k + spr 5' + podbiegi 8x200m/200m + trucht 1-2km	25km rower po pracy, wieczorem bieganie podbieg bardzo mały ok. 1%, wyszły średnio 40,56"
Czwartek	WB1-10km + spr 15-20'	11,5km w tym trochę po lesie i około 10' ćwiczeń
Piątek	WB1-2km + spr 5' + WB2 - 2x5km @4:10/km przerwa 8' + trucht 2km	Zgodnie z planem mimo upału
Sobota	WB1-5km + spr 5' + R10x100m/100m + trucht 1-2km	Znowu upał ale znowu się udało rytmy średnio po 21"
Niedziela	WB1-15km spokojnie w urozmaiconym terenie	- 10km tam było

Dyscyplina	Dystans	Czas
Bieganie	72,85km	6:17:02
Rower	64km	2:48:37

Fajnie to wygląda, mimo wyjazdu na cztery dni do Niemiec (atrakcje typowo dla dzieci - tropikalna wyspa pod Berlinem, ZOO w Berlinie i w pakiecie zupełnie gratis najazd Hiszpanów i Włochów z powodu finału Ligi Mistrzów). Oby tak dalej to w Poznaniu będzie dobrze!

Bieg Piotrkowską

Jak się ma biegającą żonę to czasami się jest namówionym na bieg mimo że się go nie planowało. Tak właśnie było w ostatnią sobotę - zgodziłem się chętnie na wycieczkę do Łodzi żeby pobiec tam dychę i spróbować wreszcie rozprawić się z tą ostatnią życiówką która tej wiosny nie padła. Troszkę jednak zawaliłem przygotowanie do biegu - nie wiem czemu wpadłem na pomysł że przed dychą to nie ma co się strasznie przygotowywać bo to nie maraton. Poszliśmy więc na obiad do włoskiej restauracji (potem żałowaliśmy że nie poszukaliśmy lepiej - dosłownie następna była polska restauracja Makłowicza i tam mogliśmy pójść). Zamówiłem z racji bycia głodnym dużą pizzę, rodzina swoje dania i wyszło na to że niecałe trzy godziny przed biegiem objadłem się "pod korek". 

Pogoda jak widać na zdjęciach nie rozpieszczała - popadało mocno przed biegiem i było przez to ślisko. W trakcie samego biegu to było fajne że było zimno, ale mokra nawierzchnia była problemem. Właśnie - nawierzchnia. Łódź to może nie jest bardzo stare miasto, jednak centrum ma wybrukowane kostką. W dodatku miałem wrażenie że ulica bez szyn tramwajowych to jakiś wyjątek w tym mieści. Mokra kostka brukowa, mokre szyny i kilka agrafek z nawrotami - super kombinacja dla szybkiego biegania. Jeśli dorzucić pełny brzuch to wyjdzie to co musiało wyjść - 40:29 zamiast 39:59 albo lepiej.
Na mecie po raz chyba pierwszy po biegu byłem pewny że zwymiotuję, udało się jakoś zatrzymać w sobie całkiem dobrą pizzę. Kolega wynalazł moje zdjęcie zaraz za metą - kolor mojej cery pokazuje jak się czułem - byłem blady jak ściana...

W ramach odreagowania mojego biegania moje trzy dziewczyny poszły prosto z placu zabaw w Manufakturze gdzie na mnie czekały do restauracji Makłowicza, tam do nich dołączyłem i chociaż nic nie zjadłem to poczułem się znacznie lepiej :)

Podsumowując bieg po Łodzi dla innych chętnych: organizacja była fajna, trasa jest ciekawa bo przez centrum, kibiców tak nie za wiele za to. Gdyby ktoś chciał tam bić rekordy - myślę że da się, szczególnie jak nie spadnie deszcz, chociaż ta kostka brukowa daje się we znaki (dużo osób biegło chodnikiem żeby oszczędzać stopy). Sama Łódź nie wywarła na mnie dobrego wrażenia - trochę jeszcze trzeba zadbać o to miasto. Zresztą miasto które ma potencjał - te monumentalne budynki z XIX wieku z bogatymi zdobieniami na frontach bardzo mi się podobają. Gdyby jeszcze oprócz tych budynków reszta miasta była zadbana... oby niedługo! :)

Biegacze dzieciom czyli #wolneręce

Wczoraj zareklamowałem na stronie mordoksięgi mojego bloga akcję #wolneręce. Przyszedł czas żeby wyjaśnić o co dokładnie w tym wszystkim chodzi. A chodzi po prostu o... pomaganie! Pomysł naszej grupy Blogaczy zainicjowany przez Krasusa a potem twórczo przez wszystkich rozwinięty i skonkretyzowany (wielkie podziękowania dla Emilii i Hani) przeistoczył się w wydarzenie na twarzaku i składkę na SięPomaga.pl. 

Zachęcam więc gorąco do dołączenia się - wpłacamy choć małe kwoty dla dzieciaków z ośrodka preadopcyjnego w Otwocku, robimy zdjęcia z wolnymi rękami, udostępniamy aby to rozreklamować a potem: cieszymy się z polepszenia trochę naszego świata i wygrywamy nagrody (pakiety startowe, książki). Nasza głowa w tym aby te pieniądze zostały wydane jak najlepiej - kontakt bezpośredni z tym akurat ośrodkiem mamy więc gwarantujemy że tak będzie. Zresztą na pewno poinformujemy o wynikach. No to ja lecę wpłacić coś od siebie :)

Maraton Gdańsk

Maraton w Gdańsku był dla mnie wyjątkowy. Zwykle łączę bieganie maratonów ze zwiedzaniem a tym razem wybrałem się prawie w domowe pielesze, w końcu to tylko 80 kilometrów od moich rodzinnych stron. Czy to wyszło mi na zdrowie - poczytajcie :) Podzieliłem relacje na kilka części.

Dojazd

Wyjechaliśmy całą rodziną do teściów więc z Borów Tucholskich musiałem te około 100km dojechać. Warto przestudiować mapkę trasy biegu i tak ustawić samochód żeby po biegu nie czekać aż całą trasa zostanie odblokowana - tak zrobiłem w niedzielę. Ale dojechałem na miejsce w sobotę bo najpierw był:

Nocleg

Pierwszy raz spałem na sali gimnastycznej - zwykle maratony organizują takie darmowe noclegi dla biegaczy i tym razem z tego skorzystałem. Ciekawe przeżycie i w sumie na zdrowie wychodzi bo o 22:00 gaszą światło i jest cisza nocna - można wyspać się przed biegiem.

Przed biegiem

Musiałem jeszcze odebrać pakiet - w Gdańsku można było rano przed biegiem (rzadko tak jest) no i musiałem... kupić skarpetki! Zapomniałem wziąć ich z domu i znowu na zdrowie mi wyszło bo kupiłem skarpetki kompresyjne Royal Bay które świetnie zdały egzamin.

Organizacja

Muszę napisać parę słów o organizacji. To był pierwszy maraton w Gdańsku, ale widać było że sponsor ma już duże doświadczenie w organizacji biegów masowych. Nie miałem żadnych problemów - strona z informacjami miał co potrzeba, wolontariuszy było dużo i wszystko było przygotowane: stanowiska na expo, samo expo, oprawa biegu, zabezpieczenie trasy, napoje i jedzenie na trasie, ilość i jakość toalet - nie mam żadnych uwag po prostu. No chyba że system do śledzenia zawodników który według kolegów padł i nie mogli zobaczyć mojego wyniku.

Bieg

Ilość zawodników nie była ogromna - ok. 1.850. Nie było tłoczno, ustawiłem się w mojej strefie na 3:10 i pobiegłem (info dla Bartka - Bosy Biegacz startował z flagą z pierwszej linii :) ). Prawie cały bieg zresztą razem z kolegą Andrzejem którego widać na zdjęciach (pozdrawiam!). Trasa była fajna, chociaż nie jestem przekonany do przebiegania przez budynek Europejskiego Centrum Solidarności, no ale rozumiem że chciano pokazać wszystko co jest fajnego w Gdańsku. Najpierw był ten ECS, potem Starówka, potem dłuuuga prosta, Ergo Arena, duża agrafka po mieście i zbiegliśmy do morza - to było fajne. Tam biegliśmy parkiem - znowu bardzo miłe i wracamy do PGE Arena i niestety jeszcze mała agrafka żeby nabić 42km, przebiegnięcie przez stadion i wbiegamy na metę na terennie hal targowych gdzie było też expo. Po drodze były podobno tereny stoczni (tego nie bardzo pamiętam ale na zdjęciach jest :) ). No i dochodzimy do najważniejszego - jak to nad morzem: wiało jak w kieleckiem. Gdy biegło się z wiatrem albo w miejscu osłoniętym to biegło mi się super (w tym parku było najlepiej) ale niestety większość czasu - tak przynajmniej zapamiętałem - biegliśmy pod wiatr albo przy bocznym wietrze co też dawało w kość. W kilku momentach miałem wrażenie że mnie prawie zatrzymuje - szczególnie na długich otwartych prostych pod wiatr i z podbiegiem. 

Biegłem na 3:10 czyli tempem 4:30/km i było to trudne przy tym wietrze. Tętno powinno być niższe, było 168 potem zgodnie z dryfem tętna poszło do 172 - widać było że bieg kosztuje mnie więcej energii niż powinien. Ja oczywiście jak zwykle brnąłem w tą ślepą uliczkę, ale gubiłem kolejne sekundy aż uzbierało się ich razem w sumie 20, ale nie miałem możliwości przyspieszyć. Czekałem na nieuchronne odpadnięcie które zawsze mnie dopadało - czasami już na 28km a czasami później, ale zwykle sporo przed 35km i kończyłem z 10 minut wolniej niż plan. Tym razem jednak (tak mi się wydaje) plan maratoński Hansonów zrobił swoje. Biegłem równo i to odpadanie było znikome do 34km a potem troszkę większe, jednak mimo wszystko małe - widać na endo poniżej. 35km to musiał być podbieg bo kolejne 4km były szybsze i w sumie tylko 4km był powyżej 5min/km i to nieznacznie. Liczyłem to kolejne stracone sekundy i walczyłem żeby wyrwać 3:15. Jeszcze stadion, wybiegnięcie z niego, ciężko już było cokolwiek przeliczać w myślach a tu zaraz po wybiegnięciu ze stadionu taki wiatr w twarz że aż sobie coś nieparlamentarnego powiedziałem. Spiąłem się i wtedy zaatakowały mnie kurcze - dopiero do mnie dotarło że cały bieg było OK i ich nie było - to też nowość, na tych ostatnich 200 metrach nie mogło mi to już przeszkodzić, dobiegłem sprintem do mety i dopiero zamieniłem się w Pinokia.

Z przejęcia nie wyłączyłem zegarka tylko nacisnąłem okrążenie. Dopiero sms dużo później dał mi dokładną informację:

a endo pokazuje że czasy na kilometrach były jak na mnie bardzo dobre - cieszy mnie ta końcówka bo zaczynam wierzyć że na jesieni wreszcie przebiegnę całość równo albo z narastającym tempem - to moje marzenie.

Co do tych kurczy (właściwie to ich braku) to myślę że to dzięki mojej żonie która kupiła mi taką fiolkę z magnezem w płynie firmy ALE. Wypiłem to wieczorem przed maratonem, poza tym przez poprzednie dwa dni piłem izotonik (izostar). Na trasie miałem żele też ALE - jakoś bardzo mi się spodobały podczas próby na długim wybieganiu - konsystencja i smal dla mnie świetne (kiedyś przy pierwszej próbie mi nie podpasowały ale teraz uważam że są świetne no i o ile wiem to polskie). Te skarpetki Royal Bay też chyba świetnie zdały egzamin bo nie miałem za bardzo dolegliwości mięśniowych po biegu a w trakcie biegu też nic nie odcisnęło ani nie obtarło.
Słowem - wygląda to na jeden wielki sukces, może nie plan maksimum ale jestem bardzo zadowolony z tego biegu!

Zdjęcia poniżej są moje, kolegi,o darmowe z fotomaraton i zrzut tych co będą dostępne na fotomaraton jak je przerobią (nie wiem czemu jeszcze teraz w środę nie można ich kupić..).

To teraz w sobotę jeszcze jeden ostatni bieg a potem podsumowanie całe wiosny i niespodzianka która będzie na jesieni, ale o tym za kilka dni :)

Do ładowania węgli przystąp

Tytuł w formie rozkazującej bo nie jest za łatwo wytrwać ten ostatni tydzień przed maratonem gdy się chce zastosować procedurę "węglową". Nazywam tak procedurę w której przez trzy dni dni (zwykle poniedziałek-środa) nie je się wcale węglowodanów, za to robi się spokojne biegi a w środę kończy interwałami. Potem natomiast (już od środy wieczorem, po treningu) zaczyna się trzy dni węglowodanowej obżerki (z dużą ilością płynów, najlepiej izotoników).
Jestem dzisiaj w drugim dniu i na razie jakoś wytrzymuję. Wczoraj nie zjadłem chyba wcale węgli - może jakieś śladowe ilości, był też krótki bieg (5km). Dzisiaj na razie idzie dobrze a wieczorem też jakieś spokojne kilka kilometrów. Jutro najważniejsze - wytrzymać ostatni dzień a wieczorem interwały na stadioniku i wreszcie: WYŻERKA :)

Dla chętnych na koniec zadanie - powyżej zrzut ekranu z moich międzyczasów z trzech ostatnich maratonów. Pytanie - w którym ten jeden raz zastosowałem procedurę ładowania węgli a w którym nie?

Bieg Konstytucji

Piszę na gorąco bo jakoś po udanych biegach łatwiej zasiąść do spisywania relacji. Miałem biec sam, ale dzięki instytucji dziadków mogliśmy zmienić plany i razem z Żoną zapisaliśmy się na bieg. Rok temu go ominęliśmy - biegałem wtedy taki trochę terenowy półmaraton w Grudziądzu, dwa lata temu też - było też terenowo, w Koszalinie, a jeszcze wcześniej zdarzyło mi się pobiec razem ze starszą córą :) to był fajny bieg. Pięcioletnia wtedy Małgosia przebiegła aż 700 metrów z maskotką (Butek)! W tym roku bieg był po trochę innej trasie, ale też był bieg z maskotką dla dzieci i też 700m. Start w Łazienkach a meta  trochę na północ.

Podjechaliśmy samochodem i po trochę problematycznym szukaniu miejsca parkingowego ruszyliśmy na start. Najpierw jednak rozgrzewka na Agrykoli (stadionie oczywiście a nie tej masakrycznej prostej z podbiegiem), wizyta w kibelku, całus na szczęście i jeszcze na właściwą rozgrzewkę, już każde osobno.

Ja pobiegłem do Łazienek - Pałac Na Wodzie, turyści zwiedzają a tu paru gości z numerami startowymi na piersiach rozgrzewa się. Pogoda w sumie super bo niby w słońcu gorąco, ale przy tak krótkim dystansie nie jest to jeszcze problemem. Zrobiłem jakieś trzy kilometry, cieżko stwierdzić ile dokładnie no bo przecież zegarka nie miałem :) w tym 3-4 odcinki po jakieś 200m mniej więcej w tempie startowym. Na końcu jeszcze kilka kółek po stadionie z przebieżkami i na start. 

Na starcie po raz pierwszy stałem w pierwszej strefie :) co prawda i tak były tam osoby z trzeciej strefy, ale nie było tragicznie z tłokiem czy wyprzedzaniem osób zaraz po starcie. Hymn - nawet czapki widziałem biegacze pozdejmowali co cieszy i ruszyliśmy. 

Pierwszy kilometr był jak zwykle najpierw tłoczny,  potem kontynuowałem wyprzedzanie, ale już bez przeciskania się. Gdy garminy współbiegaczy zaczęły odpikywać pierwszy ka-em zapytałem o czas - 3:50 odkrzyknął biegacz. "Dobrze jest" odkrzyknąłem bo czułem się dobrze. Skupiłem się na tempie biegu i kontemplacji nadchodzącej Agrykoli. Przy znaczniku drugiego kilometra korciło mnie żeby znowu podpytać o czas, ale przemogłem się - bez zegarka to bez zegarka! No i wtedy się zaczęło: podbieg pod Agrykolę na trzecim kilometrze. Najsłynniejszy w Warszawie, długi i stromy jak kolejka górska w wesołym miasteczku a ja wypluwam tam płuca. Zwolniłem tam chociaż poziom wysiłku wzrósł i to bardzo, ale dałem radę - ważne aby nie skulić się tylko przeć przed siebie. Na górze odetchnąłem i zastosowałem się do mojej rady którą dałem swojej Żonce przed biegiem: nie odrabiać strat z podbiegu od razu tam na górze. Uspokoić oddech, trzymać tempo takie jak ma być średnie (u mnie poziom wysiłku bo bez zegarka..) a potem na zbiegu odrobić. Tak zdobiłem na tym czwartym kilometrze, nawet znalazłem dość sił żeby kilka piątek dzieciakom poprzybijać i gdy zaczął się piąty kilometr to wiedziałem już że będzie dobrze. W sensie że wytrzymam to tempo chociaż jest ciężko, ale ten piąty km to zbieg! Wyciągnąłem wnioski z orlenowskiej dychy gdzie źle rozegrałem zbieg - zabrakło mi na niego sił i nie odrobiłem tam strat z podbiegu bo zabiegałem zbyt odchylony do tyłu przez co wyhamowywałem zamiast biec szybko. Teraz pochyliłem się do przodu i machałem nogami jak Fred Flinston w samochodzie żeby się nie przewrócić. Mijałem się wtedy z jakąś dziewczyną której ktoś krzyknął "jesteś druga!" (czemu chłopaków się tak dyskryminuje, nikt mi nie krzyknął "jesteś fefdziesiąty któryś!" ;) ). Po ostrym zbiegu był ostry zakręt w lewo i tuż-tuż brama - końcówka to już sprint dzięki czemu wyprzedziłem i tą dziewczynę i trzech chłopaków przed nią, kończąc bieg na 86 miejscu w generalce z czasem 19:19!!

O tym dowiedziałem się z smsa po tym jak zjadłem łupy - banan, wafelek, izotonik które dali na mecie, poczekałem na Żonkę i doszliśmy do samochodu. 

Podsumowując - oboje strasznie jesteśmy zadowoleni z tego biegu bo oboje znacznie się poprawiliśmy. Impreza bardzo fajna, polecam na przyszły rok wszystkim!